W historii ludzkości było wiele momentów przełomowych. Momentów, które budziły zachwyt, ale też lęk. Dzisiejszy rozwój sztucznej inteligencji wydaje się bezprecedensowy, nigdy wcześniej zmiany nie zachodziły tak szybko i na tak ogromną skalę. A jednak to nie pierwszy raz, kiedy technologia zmienia zasady gry.
Kiedy wynaleziono fotografię, wielu uważało, że to koniec malarstwa. W końcu po co malować rzeczywistość, skoro można ją uchwycić szybciej, dokładniej i „bardziej prawdziwie”? A jednak malarstwo nie tylko nie zniknęło, ono się zmieniło.
Zaczęły powstawać nowe kierunki, nowe sposoby wyrazu, nowe języki wizualne. Artyści przestali konkurować z rzeczywistością, a zaczęli interpretować ją na swój sposób, przez emocje, wrażliwość, doświadczenie.
Dziś jesteśmy w bardzo podobnym momencie.
Wiele osób obawia się, że ogrody przestaną być projektowane przez ludzi, a ich miejsce zajmie sztuczna inteligencja. Że proces projektowy stanie się szybki, automatyczny i pozbawiony duszy.
Mnie jednak ten kierunek bardziej ekscytuje, niż niepokoi.
Zawsze będą ludzie, którzy szukają czegoś więcej niż tylko funkcjonalnego rozwiązania. Ludzie wrażliwi na detal, na emocję, na historię wpisaną w projekt. Tak jak dziś wciąż istnieje potrzeba malarstwa, mimo że fotografia jest dostępna dla każdego.
Nie martwię się więc o przyszłość projektowania.
Widzę za to ogromny potencjał w tym, co się dzieje. Do tej pory wiele osób, które miały nawet niewielki kawałek ziemi, nie mogło pozwolić sobie na współpracę z projektantem. Dziś sztuczna inteligencja daje im narzędzia, które pozwalają zacząć, zaplanować, zrozumieć, spróbować.
Powszechny dostęp do wiedzy o glebie, roślinach i warunkach środowiskowych sprawia, że coraz więcej osób może świadomie tworzyć swoje ogrody.
A to oznacza coś więcej niż tylko estetykę.
To oznacza więcej zieleni,
więcej przestrzeni dla owadów,
więcej bioróżnorodności,
więcej kontaktu człowieka z naturą,
i więcej radości z tworzenia.
Osobiście jestem wdzięczna za to, co się dzieje. Widzę w tym coś na kształt daru, jak ogień wykradziony bogom przez Prometeusza.
Bo dziś każdy może rozpalić swoje własne ognisko.
A to, co z nim zrobi, zależy już tylko od niego.
